Logo Szkoły Książka

Historia szkoły jest nierozerwalnie związana z dziejami osiedla Juliusz.
W latach czterdziestych, tuż po wojnie, stały przy ulicy Leśnej tzw. domki pańskie i kilka pracowniczych domów przy ulicy Ogrodowej.
W 1949 r. oddano do zasiedlenia sto domków fińskich, a w 1951 r. pierwsze bloki mieszkalne przy ulicy Obrońców Warszawy. Tu w poszukiwaniu pracy przybywali i osiedlali się mieszkańcy Kielecczyzny i innych rolniczych regionów Polski. Młode górnicze rodziny wysyłały swe dzieci do szkoły w Pekinie, odległej o około dwa kilometry od miejsca zamieszkania. Osiedle
rozbudowywało się, a pekińska szkoła nie była w stanie pomieścić dziecii młodzieży z Juliusza.
W 1954r. zaadaptowano dla potrzeb szkoły barak przy ulicy Ogrodowej, w którym uczyły się klasy pierwsze.
W 1955r. rozpoczęto starania o nową szkołę w osiedlu Juliusz. Z inicjatywy kierownika szkoły w Pekinie, pana Jana Jabłońskiego oraz Komitetu Budowy Szkoły, który stanowili: pani Janina Jabłońska, pan Edward Andrysek oraz z głosem doradczym kierownik szkoły w Klimontowie, przy usilnym poparciu ówczesnych władz powiatu i województwa, już w 1955r.
rozpoczęto budowę szkoły. Prace budowlane postępowały bardzo szybko, ponieważ szkoła miała być oddana do użytku w 1956 r., tuż po feriach zimowych. W pracach wykończeniowych budynku szkolnego ogromny wkład wnieśli rodzice. Wykonywali prace stolarskie, malarskie, czyścili podłogi, myli okna i drzwi. Niestety, na skutek silnych mrozów popękały kaloryfery, toteż
termin oddania szkoły nieco się oddalił. Usuwanie awarii trwało do końca lutego.
8 marca 1956 r. pani Czesława Przybyła wraz z panem Janem Jabłońskim przyprowadzili dzieci i młodzież klas 4-7 do nowej szkoły. Do tej przeprowadzki przygotowywano się już od początku roku szkolnego. Kierownik szkoły podzielił uczniów swej szkoły na klasy pekińskie i juliuszowskie tak, by nie było żadnych problemów z przenosinami do nowej placówki.
Rozpoczęła się nauka w nowej szkole. Klasy od 5-7 stanowiły jeden ciąg oddziałów, od 2-4 to klasy podwójne i aż trzy klasy pierwsze.
W dalszym ciągu trwało urządzanie szkoły.
Na parterze mieściła się pięknie zaprojektowana „sala bajek”. Działała świetlica szkolna, którą kierowała pani Danuta Ples.
Dzieci, nauczyciele, rodzice sadzili drzewa i krzewy, stanowiące naturalne ogrodzenie szkoły, gdyż nie było wówczas parkanu.
W kolejnych latach pracę podjęli: p. Wacław Chlebowski, p. Jerzy Malczewskipe łniący funkcje zastępców kierownika szkoły, p. Janina Capiga, p. Stanisława Roślicka, p. Maria Parejko, p. Leokadia Grzesik, p.Franciszka Matuszczyk, p. Henryka Gołąb, p. Anna Bierońska, p. Wiesława Karcz i wielu wielu innych.
Szkoła otrzymała imię Stanisława Staszica - wielkiego Polaka, księdza i socjologa, nauczyciela i filozofa, uczonego i filantropa.
Dzieci uczyły się na zmiany, późnym popołudniem dorośli uzupełniali tu swoje wykształcenie. Szkoła nie mieściła tylu roczników wyżu demograficznego, toteż młodsze klasy uczyły się w odpowiednio przystosowanych do nauki barakach nieopodal kopalni.
Prężnie i efektywnie pracowały organizacje młodzieżowe:
Samorząd Szkolny, PCK, SKS, ZHP, SKO, LOK.
Z roku na rok w szkole przybywało uczniów. Dzieci uczyły się na zmiany, a późnym popołudniem dorośli uzupełniali tu swoje wykształcenie. Szkoła nie mogła pomieścić wszystkich roczników wyżu demograficznego, dlatego młodsze klasy uczyły się w odpowiednio przystosowanych barakach nie opodal kopalni.
Szkoła tętniła życiem nawet podczas wakacji. W latach 1961 – 1963 organizowane w niej były kolonie dla sierot i półsierot z powiatu będzińskiego. Kierowniczką kolonii była p. Czesława Przybyła.


W 1970 r. nastąpiły błyskawiczne zmiany w pracy szkoły. Pani mgr Czesława Przybyła odeszła do pracy w ZNP do Zarządu
Wojewódzkiego w Katowicach. Na dwa lata kierownictwo szkoły przejął dotychczasowy zastępca- mgr Jerzy Malczewski, a potem przez kolejne dwa lata kierował szkołą mgr Jerzy Bartłomiejczyk. W 1974r. sterowanie naszą jubilatką powierzono mgr filologii rosyjskiej Annie Godyń, która funkcję dyrektora pełniła do 2002 roku.
Od roku 2002 do 2017 roku dyrektorem szkoły była mgr wychowania fizycznego Grażyna Tomaszewska, była uczennica tutejszej placówki. We wrześniu 2017 roku kierowanie szkołą objęła mgr pedagogiki wczesnoszkolnej Joanna Sajdak.


Na początku lat 70-tych wielu nauczycieli awansowało i przeszło do pracy w administracji oświatowej. Kolejno odchodzili: p. W. Chlebowski, p. J. Malczewski, p. J. Bartłomiejczyk, p. T. Makieła.
Nadeszły pamiętne lata siedemdziesiąte. A koło historii zmieniło szkołę i programy nauczania. Wstrząsy tektoniczne zrujnowały nowe skrzydło szkoły. Stara część budynku na szczęście nie uległa nadmiernym uszkodzeniom, toteż znów wróciliśmy do pracy w jednej części placówki. Po wielu staraniach Dyrekcji Szkoły i naszych radnych urzeczywistniło się nasze marzenie o remoncie zdewastowanego budynku.
W 1978r. została wprowadzona pierwsza reforma systemu nauczania w ramach powszechnej ogólnokształcącej szkoły dziesięcioletniej. Reforma ta nie powiodła się.
W latach 1981 – 1983 w nowej części budynku szkolnego znalazła swą siedzibę Szkoła Podstawowa nr 35, bowiem ich stara wysłużona placówka wymagała natychmiastowego remontu.
Po odejściu szkoły podstawowej nr 35 na krótko wróciliśmy do pracy w obu skrzydłach budynku. Na skutek wstrząsów tektonicznych spowodowanych robotami górniczymi w 1984 roku zamknięto nowszą część szkoły, a „starą” ostemplowano niczym wyrobisko kopalniane. W trudnych warunkach lokalowych znowu wróciła nauka „na zmiany”. Remont starego skrzydła szkoły rozpoczął się natychmiast w trakcie trwania roku szkolnego, natomiast wciąż ważyły się losy nowszej części szkoły. Ile pism, podań, ponagleń wyszło spod pióra pani dyrektor – tego nikt nie jest w stanie zliczyć.
Ostateczna decyzja o remoncie szkoły zapadła w 1993 roku.
22.04.1996r. obchodzono 40-lecie szkoły. Uroczystość tę poprzedziły liczne imprezy i spotkania, m.in.: spotkanie z emerytowanymi nauczycielami, spotkanie byłych harcerzy, mecz między uczniami i nauczycielami oraz między absolwentami i nauczycielami, wystawy pamiątek związanych z życiem szkoły.
W trakcie uroczystości otwarto Izbę Regionalną.
W 1999r. w ramach ponownej reformy ustroju szkolnego utworzono sześcioletnią szkołę podstawową.
Również od 1999 roku w juliuszowskiej szkole swą siedzibę znalazło Gimnazjum nr 3, które swoim rejonem objęło nie tylko uczniów naszego rejonu, ale również szkoły nr 35 w Pekinie.
W 2002 r. został utworzony Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 10, który objął zarówno Szkołę Podstawową Nr 36 jak i Gimnazjum Nr 3.
Pierwsze grono pedagogiczne stanowili nauczyciele etatowi oraz nauczyciele dochodzący ze szkoły w Pekinie.
Od początku pracowali w szkole:
p. Czesława Przybyła – kierownik szkoły
p. Henryka Budna
p. Zdzisława Chlebowska
p. Krystyna Dziuba
p. Alicja Stychno
p. Grzymisława Kania
p. Wiesława Malczewska
p. Danuta Ples
p. Zofia Wieszczycka


Już w czerwcu 1956r. opuścili szkolne mury pierwsi absolwenci, a na ich dokumentach widniała pieczęć nowej szkoły.